Håvard

Eg har fått meg dama!!!!!!!

2007-01-09T13:06:00.000-08:00

"Eg har fått meg dama!!", var noko av det fyrsta ein strålande fornøgd Øystein sa til meg då han komm inn i leiligheten i ettermiddag.(OK, så var det ikkje akkurat det han sa, meir sånn: "nå har du helst på dama mi" (etter at eg hadde helst på ho, selfølgeleg), men då ville jo heila overraskelsesmomenet med overskrifta forsvunne, så eg måtte bare pynta litt (eventulet gjer om) på sanninga). Der stod han saman med, ja nettopp, dama si, og dei virka veldig lykkelige. Dette "innlegget" er derfor dedikert (veldig usikker på om det skrives slik, men likevel...) til Øystein og dama hans. Eg har derfor (med Øystein`s tilatelse), den store glede av å gratulera Øystein og hans bedre halvdel (NEI, eg snakker altså ikkje om overkroppen hans jenter...) med dagen. Ser ut som han har funne seg ei veldig kjekk og grei jente, tippe dette må feirast med noko is og brownies ein kveld, må bare venta til Lars kjem tilbake på laurdag. Sånn uteom dette er det vell ikkje så mykje nytt som har skjedd her på Storo. Magnus har framleis dama si (og det er jo selfølgeleg ein hyggeleg og bra ting), så no er det herved offisielt at av 50% av SR (Storo Rangers) (Hei, ikkje skyld på meg, det var ikkje eg som kom på det namnet!!), har fast følgje. Då har eg vell fått sagt alt eg skulle for denne gong, nei forresten, må gratulera Leif og Astrid med giftermålet, og sei at det var veldig hyggeleg å komme på besøk til dykk. Til slutt skulle eg hatt bilete av Øystein og Linn Iren (dama hans), men det er to grunnar til at eg ikkje har det:
1. Eg har ikkje bilete av dei
2. Eg vett ikkje korleis ein skal leggja ut bilete på bloggen lenger

Så skulle eg hatt bilete av Leif og Astrid, men det er også to grunnar til at eg ikkje kan leggja ut bilete av dei:
1. Eg har ikkje bilete av dei heller
2. Eg vett fremdeles ikkje korleis ein skal leggja ut bilete på bloggen

Ja ja, det var alt for denne gong, håper "alle" (er vell ikkje akkurat så mange) som leser dette, har ein fortreffeleg kveld (eventuelt dag eller morgon, alt etter som kva tud du leser det), uansett kva situasjon dei er i, eller kor i verda dei befinner seg:)

Helsing Håvard

PS: Nå kan dokk gratulera Øystein med dama, ved å leggja inn ein kommentar her, han har sagt til meg at han blir mykjer meir glad for det, enn om dykk sender han ei tekstmelding;) (trur eg, kanskje...)

På an igjen!

2007-01-07T07:05:00.000-08:00

Nå er det lenge sidan eg har skrive eit innlegg (ca eit år....), og sidan Svein Grude (styrste gutten i gata), lova å laga problem for meg dersom det gjekk eit år mellom to innlegg! Derfor skriver eg bare dette som ein slags lovnad om at eg snart skal skriva eit skikkeleg innlegg, må bare finna på noko lurt å skriva fyrst.... Ja ja, godt nytt år til alle som ennå muligens enno forviller seg inn på denne bloggen:) Nytt år, blanke ark, nye sjanser osv, så nå bør det være gode sjanser for å få til eit innlegg eller to:) Skal bare få Magnus til å lære meg å leggja ut bilete igjen, men han skal ut og jogge no, så det får me ta litt på sikt, snakkes!

Ein epoke er forbi.........

2006-01-16T13:39:00.000-08:00

Eg har nettopp vore inne på ein del bloggar å sjekka litt, men det er ikkje så mange som er så aktive for tida, meg sjølv inkludert. Så etter å ha lest innlegget til Leif Harbo (som forresten har vore flink gutt med blogging i det sista), så fekk eg inspirasjon til å skriva litt om eit kapittel som no desverre er avslutta i livet mitt. Eg vil gjerne dedikera dette innlegget til ho som fekk meg til skulen store delar av mi skuletid, har teke meg rundt på mykje kjekt både på klepp og bore, og kanskje til og med nokon feriar. Nei, eg snakker ikkje om mor (sjølv om eg godt kunne gjort det), eg snakker selfølgeleg om SKULEBUSSEN. Ok, så var det bare kødd då, får skriva litt om skulebussen ein annan gong, for no tenkte eg å skriva litt om bilen min (les: min forhenverande bil), nemleg ein knall gul Volvo 240 GLE 1979 modell. Etter to kalde vintrar på min 2000 modell Kawasaki Eliminator 125cc (les: noch ein mal, forhenverande Kawasaki Eliminator), var det konge å få seg bil, etter bare eit utal timer med skruing var bilen klar for veien, og samme kva andre seier, det er noko eige med den fyrste bilen ein eig, det er på ein måte vanskeleg å forklara, men eg trur aldri eg kommer til å gløyma den gule 240 (kanskje fordi den har ein heilt spesiell evne til å klara å halda seg vekke frå knoksen, slik at me faktisk aldri blir kvitt den:)) I frå sin spede start, der meg og Andreas køyrte rundt Orrevatnet rett etter me hadde fått svev på bilen, og eg var frå meg av lykke, til lykken like etter gjekk over til fortvilelse då bilen stoppa borte på Bore. Men feilen vart avdekkja, og bilen gjekk deretter som ei klokka (les: litt sånn billege klokka, mulligens noko slikt som ein kan få kjøpt på jærdagane for 2,50), men likevel, etter det har den faktisk alltid sveve. Utenom den gongen den kokte, etter nok så må har vore ca ein halvtime med hard spinning utføre Klepp Bedehus fyrste nyttårsaften eg hadde lappen. På alle slags turar, både på og utføre veien, i lat slags vær og i alle slags situasjonar, så har den aldri svikta meg. Takk skal du ha 240, du har vore til stor glede for meg. Men ettersom eg no er i Oslo, og ikkje har så mykje bruk for bil, og min bror tilfeldigvis har blitt 18 år, så har eg måtte gi stafettpennen videre til Ingvar, og eg håper at den kommer til å gi han like mykje glede som den har gitt meg ( og på mange måtar kan ein vell sei at det har den allerde gjort, og vell så det:)).

Hekkan, no er det jul:)

2005-12-19T02:51:00.000-08:00

Ute snør det, og inne sitter Håvard. Om ca fem minutt er tida ute for å levera inn årets siste eksamen, som i dette tilfellet var matte. Som dykk sikkert forstår er eg akkurat ferdig men den, og det er konge. Om ca 8 timer letter flyet mitt, og etter ytterlegare ein time, setter ein føtene mine på jærsk jord. Eg har rett og slett ferie, hekkan så gudd. Håper alle som leser dette får ei god jul, og eit godt nytt år. Snakkes plutseleg:) Wohooooooooooooooooooooooooo

§kulebussen

2005-11-29T12:56:00.000-08:00

Etter å ha lest Margunn sin blogg, var det rett før eg skreiv eit seriøst innlegg, om eit seriøst tema. Eg klarte heldigvis ved hjelp av min enorme sjølvkontroll (den som eg svært ofte utøver dersom det er noko enomrt godt til middag f.eks), å ikkje skriva eit seriøst innlegg, men derimot det stikk motsatte, eg skal nemleg skriva om frisørar. For her om dagen gjekk eg forbi eit skilt som virka som ein magnet på ein kvar fattig og gjeldstynga student (les; stakkars Håvard:() (ha ha, det har eg forresten aldri gjort før, skrive parantes slutt etter eit surt "smilefjes" (ingen ting er som sjølvmotseinger:)), ha ha, dette blir jo bare betre og betre=)) Konge. Nå lure du kanskje på kva som stod på det skiltet?? Gjer du det, eller har du alt funne det ut? Neppe, med mindre du les dette innlegget slik som kinesarane les bøkene sine, eller var det jappanesarane (ta det med ro, eg veit at det heitar "japanarar", men jappanesarar er mykje kulare:)) he he, som Svein ville ha sagt. Ja ja, så var det tilbake til det som stod på plakaten. Nå kjem dette punket med sjølvmotseing inn igjen, for i grunnen hadde eg tenkt å skriva om det som stod på plakaten, men no kom Magnus nettopp heim, og då satser eg på at me finn på noko kult (det skjer faktisk som regel, Magnus er rett og slett ein rev på å finne på kule ting), så derfor kommer dette innlegget til å bli det fyrste som er delt opp i minst to delar, slik at det er du må gå inn ganske ofte for å sjekka om eg har skrive foresettinga, og det er vell ingen løyndom at dess fleire kommentarar eg får, dess fortare kjem foresttelesen, og spenninga om forsettelelsen til kva som kjem til å koma etter dette innlegget er jo til å ta og føla på:) Ja ja, me talast, forsetning fylgjer........

jaja.

2005-11-21T03:10:00.000-08:00

endelig så kom det e eg har venta på. det endelige bevis på at fotball ikkje e en sport. i vg si nettavis er det i menyen på høyre siå en knapp for sport, og rett under en knapp for fotball. At vg nå får opp øynene for noge eg har visst lenge, vise jo bare kor sinnsykt dårlig fotball er. her er nogen av grunnane mine for at alle som drive med fotball aktivt bør landskjemmas:

1. en fotballspiller kan streike midt i en sesong og likevel spille kamp rett etterpå. Bare det å streike som idrettsutøver er heilt absurd!
2. en fotballspiller på et drittlag som bryne har en lønn lik hele budsjettet til elitelaget til sandnes sykleklubb for noen år siden. sandnes dominerte da totalt hele norgescupen
3. en syklist i norgescupen får ikke lønn, men trener ca 20 timer i uka (eller mer) har konkurranser på ca 4 timer hver helg (uten et kvarters pause midt i)
4. en fotbalspiller kan drikke og feste en fredag og likevel spille toppkamp på søndag uten at noen merker noe særlig.
5. øyvind leonardsen, ett stort forbilde, blir sett på som unik på grunn av kondisjon og lignende. likevel har han ikke bedre O2 opptak enn en mellomgod syklist.
6. norske trenere lurer på om de skal fokusere mer på løpetrening om vinteren for å få opp kondisjon. det har visst hatt bra resultater i utlandet. bare det å sei noge sånt vitne om total inkompetanse. det blir som å sei at en kanskje bør begynna å trena for å bli bedre. selvfølgelig blir laget bedre hvis alle kan springa 10% mer. det blir som en ekstra spiller
7. fotballspillere er dumme
8. fotballspillere har pause på et kvarter i hver kamp
9. john carew er stygg
10. nils arne eggen har stygg stemme

Tja, kva var det no eigentleg så skjedde?

2005-11-11T11:51:00.000-08:00

Mange har nok blitt overraska av mitt siste innlegg, ja det er utruleg, men faktsik så er det sant, Anne Rut slo meg i leirdueskyting. Nokon trudde gjere at eg skreiv om dette fordi eg ikkje hadde noko betre å skriva om (og det er jo i grunnen heilt korekt, men no har eg funne ein måte å utnytta det til min fordel). For sidan Anne Rut var heilt i ekstase over å ha truffe ei leirdua........, og eg ikkje hadde truffe nokon. Grunne til dette var enkel nok: Anne Rut hadde noko heilt enormt med flaks, og eg hadde noko heilt enormt med uflaks. I tillegg skaut me berre to leirduer kvar, og sidan løpet på geværet mitt heilt sikkert var skeiv (noko som har uendeleg stor betydning i leirdueskyting), at det akkurat kom ein lokal storm når eg skulle skyte, at han som heiv dua, heiv den feil vei, at eg fekk sola i auga, at regnet gjorde det vanskeligt å sjå klart, i tillegg til at det seig inn ein tjukk tåke, som gjorde at det var mest heilt umogleg å sjå gjennom det tette snødrevet, så skjedde det utenkelige, eg syntes så synd på Anne Rut der ho stod, at eg følte det var mi plikt å bomme, og som den greie karen eg er, så gjorde eg akkurat det. Nettopp på grunn av dette vart Anne Rut kjempeglad, og det er jo ein kjennsgjerning at "den største glede ein kan ha, det er å gjere andre glad:)" Er ganske sikker på at det var slik det foregjekk.......................

Histoien om Håvard og Anne Rut

2005-11-01T12:06:00.000-08:00

I dag har eg ikkje har så mykje å skriva om, men eg har fått samla press frå Hanne Siri og Arnstein om å skriva noko for å bevisa eg ikkje har nokon damer på gang. Ein skulle jo tru at desse to oppvakte ungdommane klarte å finna ut at eg ikkje hadde noko på gang av seg sjølv, bare med å bruka rein logikk, men sidan dei tydelegvis ikkje er så begava, så er dette innlegget til ære for dei. Sidan eg ikkje har noko nytt og skriva om, tenkte eg at eg skulle rippa opp i ein gamal historie som handler om Anne Rut og meg. Dette var veldig alvorleg når det pågjekk, men det er ei tund sidan no, og derfor føler eg at det er greit å skriva om det, og får det ut av verden. Eg har ikkje spurt Anne Rut om å skriva dette, sjølv om eg kanskje burde gjera det, så dersom du leser dette og føler deg overkjørt, så beklager eg det. Nokon veit det, og andre ikkje, men faktum er at eg og Anne Rut hadde ein "ting" på gang for ei stund sidan. Eg trur i grunnen ikkje at nokon av oss hadde tenkt at det skulle bli sånn på forhand, tanken hadde kanskje streifa Anne Rut, kva veit vell eg, men i alle fall så skjedde det plutseleg, BANG!!!!. Ja, det sa rett og lett bare BANG, gong på gong faktisk når eg og Anne Rut var på samme lag på ein bilrebus for nokre år sidan. Eg hadde aldri i min villeste fantasi kunne forestille meg at dette kunne skje, men plutseleg stod eg der, med Anne Rut foran meg, og skaden hadde allerede skjedd, det gjekk ikkje ann å reversere det heile.
Eg veit ikkje heilt kva eg tenkte, eg var på ingen måte forberet på det som hadde skjedd, det var jo ikkje akkurat noko som hadde skjedd meg mange ganger før. Men ein ting stod heilt klart for meg, det kom til å ta lang tid før forhaldet vårt kom til å gå tilbake til slik det hadde vore før, om det i det heile tatt kom til å gjere det. Eg har gått gjennom denne episoden mange ganger, prøvd å analysera kva som skjedde den kvelden mellom meg å Anne Rut. Me hadde jo kjent kvarande ei god stund, men eg hadde aldri i min villaste fantasi forestilt meg at dette kunne skje, det kom rett og slett som julenkvelden på kjerringa. Men nå er det jo ein gong slik at nokon ting skjer som me ikkje kan forklara, og uansett kor mykje ein prøver å forklara eller bortforklara det, så er det unekteleg eit faktum, som det faktisk ikkje går ann å forandra på: Anne Rut slo meg i leirdueskyting.......

2005-10-17T13:29:00.000-07:00

2005-10-17T13:24:00.000-07:00

Egg, bacon, avtrekk, damer, fisk og sånn

2005-10-14T08:42:00.000-07:00

Sidan overskrifta "Nok ei helg i Oslo" ikkje var så spannande, vell eg derfor ei anna overskrift. Medan eg skriv dette her, har innlegget mitt ikkje noko overskrift i det heila tatt, ikkje ein gong ein arbeidstittel, men eg kjem nok på noko etter kvart. Her i Oslo går det mest som før, eg har funne eit rom der eg som regel kan få sova litt på skulen, men eg må ligga oppå nokon pultar, så det er litt begrensa kor godt det er. Eller så står faren til Magnus ute på verandaen ( eventuelt altanen, terasse trur eg det ville vera litt drøyt å kalla det, så det gjer eg derfor ikkje), og sagar på nokon bord som dei skal skru opp på kjøkkenet. For no skal me få skikkeleg avtrekk, ikkje berre eit dårleg filter, men eit avtrekk så går ut og opp av leiligheita. Eit anna alternativ som faren til Magnus hadde( frå no av refererer eg han til Rolv)(håper det ikkje skrives Rolf)(kan jo eventulet spøra han, han er på kjøkkenet og eg sitter i stova, men eg trur ikkje eg gidder det)(søren, når eg leser kva eg sjølv har skreve så trur eg søren meg sann det er Rolf han heitar, så då kaller eg han heller det), var å trekkje avtrekket inn på rommet til Lars, slik at dersom me ville ha han tidleg opp om morgonen, kunne me bare steika egg og bacon, dermed så ville han vere oppe på eit blunk. Skulle me derimot ha besøk av jenter, og ikkje ville bli forstyrra av Lars, så var det jo bare å steika fisk eller noko liknande. Akkurat her trur eg kanskje den ideen byrjar å slå sprekker, for dersom nokon av oss endeleg skulle klare å få med oss ei jente opp her, så ville vell sjansen for at ho skulle komma igjen vere nokså liten dersom me serverte ho fisk fyrste kvelden, men på ei anna side så veit ein jo aldri. Og når sant skal seiast, så har jo faren til Magnus (kallar han berre det, så slepp eg "Rolf, Rolv" problemet) hatt dama ganske så lenge, og dermed har jo han mykje meir peling og erfaring enn oss andre, så du skal ikkje sjå vekk ifrå at det blir fiskaservering i denne leiligheita ein eller annan gong. Nei, no er det slutt på å liggja her som ein slakking, eg går heller ut å hjelper Magnus og hans far. Ha det bra.

EI helg i Oslo

2005-09-25T06:03:00.000-07:00

Hadde eg hatt litt peilinga på teknologi, så skulle eg hatt eit bilete av Magnus, Lars, Øystein, Hanne Siri, Eli og Anne Rut (Lurer du på kvifor eg ikkje er med på bilete, jo det er jo selfølgeleg er som tar det med det tenkta kameraet som eg eigenteleg ikkje har), og grunnen til at eg tar dette "biletet", er jo nettopp at HS, AR, og Eli er her på besøk i helga, og det var jo veldig kjekt med litt besøk. Nå kan me endeleg skrøyta over å hatt kvinneleg overnattingsgjester, og rekner med at respekten vår på skulen og i våre respektive omgangskretser kommer til å stiga betrakteleg. Dette har me venta på lenge, takk skal dykk ha:) Sånn ellers har me sitt på slottet, Karl Johann, Lars har spraya HS med gratis Axe deodorant sånn at ho lukta mann lang vei, me har funne ut at gratis wasa kjeks med kvitløksmak, er betre enn gratis wasa kjeks utan kvitløksmat, Øystein fekk bytta shortsen sin i ein som passa, og fekk 20 kroner tilbake, og eg fekk kjøpt meg klatreutstyr, og til slutt gadd me ikkje å kjøpa kaffi på bakeriet for det var så lang kø. Dette stod nok ikkje i heilt rektig rekkefølgje, men kjekt var det no likevel. No skal Lars, Eli og Øystein på Bryne kamp, Magnus skal grina litt fordi eg skjøv han inn i ein stikkertbusk i går, HS kommer nok til å trøyste han litt, og eg skal sitte å fikle med klatreutsyret mitt, og innbilla meg sjølv at eg har peiling på klatring, alt i alt så er det i vanleg helg i Oslo. Me snakkes godt folk:)

PS: Til Kristina, som ein avslutning til diskusjonen vår må eg sei at eg er eit stort fan av mottoet til Fiskå og Mølle, og det ligg utruleg mykje sant i det.

Innlegg til (og til ære for) Kristina.

2005-09-16T06:24:00.000-07:00

Hei Kristina, eg har lest mange av kommentarane dine til innlegget om SV, på bloggen til Steinar Salte. Eg har i den siste tida funne ut at eg har ganske mange meiningar rundt akkurat dette med måten å styra land på generelt, og det som er mest aktuelt akkurat no, er jo overgangen til ei raud-grøn regjering. For det meste pleier det eg seier å skrive vere rimeleg usaklig, i alle fall dersom ein skulle på i djupna på det, og det har eg absolutt tenkt og forsetja med, rett og slett fordi eg liker det sånn. Men opp i alt dette usaklig tullet som eg lirer av meg, ligger det som oftast ein liten kjerne som eg verkleg meiner, og som eg faktisk kan stå for. Ein av desse tinga er faktisk at eg meiner at alt ikkje skal vere rettferdig her i livet, sjølv om det jo kan høyrast litt egoistisk ut. Derfor tenkte eg at eg skulle prøva og forklara litt nærmare kva eg meiner med at ”alt ikkje burde vere rettferdig”, med eit lite eksempel, som eg bare har funne på sjølv. Eg trur eg forstår kva dei meiner med argumenta dine for at alle skulle og burde ha det like godt her i landet. Det er ingen tvil om at det i utgangspunktet er ein god og nobel tanke, som det er svært vanskeleg å argumentera mot, isolert sett. Men det eg vil prøva å visa med den litle historia mi, er korleis ein slik tanke kan få utslag i eit litt større perspektiv.
Eg er ganske sikker på at du har gjort det nokså bra på skulen, og tenkte derfor at det kunne vere eit godt utganspunkt for eit jordnært (om enn ikkje heilt perfekt), eksempel på ”din” politikk i praksis.
Tenkt deg at du går fyrste året på vidaregåande skule, og i den fyrste norsktimen får dykk i oppgåve å skrive ein stil, og den skal leverast inn neste måndag. Du går heim å byrjar å skrive på stilen din, du skriv og skriv, men er ikkje heilt fornøgd, så du må skrive den litt om for å få den slik du vil ha den. Det er tross alt viktig å gjera det bra på skulen, og då får det heller våge seg at det tar litt tid. Til slutt får du faren din til å vera med å retta den, og på måndagen kan du stolt levera inn stilen din, for du veit at dette er eit solid arbeid. Til din store overrasking, har ikkje guten på nabopulten, ”Per”, skrive nokon stil, enda fristen gjekk ut denne dagen. Men ”Per” veit råd, han skriv bare namnet sitt på eit blankt ark, og lever det inn i lag me alle dei andre stilane. Læraren lovar høgtideleg at ho skal retta alle stilane til neste fredag.
Tenkt deg så at læraren kjem inn i klasserommet på fredagen, og leverer ut stilane. Du får igjen stilen din, ser på karakteren, og blir kjempefornøgd, du fekk ein seksar. Men så oppdagar du plutseleg til din fortviling at ”Per”, guten på nabopulten, også fekk ein seksar. Du får ikkje dette til å stemme, og går derfor straks opp til læraren din, og spør kvifor ”Per” fekk like godt karakter som deg på stilen, sjølv om han bare har skrive namnetrekket sitt på eit blankt papir, medan du har brukt mykje tid og krefter på å skrive ein god og lang stil.
Då ser bare læraren uskyldig bort på deg og seier: Eg syntes det var så urettferdig at elevane skulle då forskjellige karakterar, det er jo så stor forskjell på kor gode føresetnadar dei forskjellige elevane har har, og ikkje minst kor innstilte elevane er på å stå på for gjere ein god innsats. Derfor bestemte eg meg for at frå no av skal alle få like karakterar, uavhening av kor flike dei er, og av kor mykje tid dei har langt ned i arbeidet. Dette synes eg er det mest rettferdig systemet, og difor skal det alltid vere slik framover.Du står og ser på læraren, medan du prøver å svelgja argumenta hennes. For ho har jo på ein måte rett, det er jo på ein måte dette systemet som er det mest rettferdige.
Mitt spørsmål er då: Kan du med handa på hjarta sei at du hadde gidda å forsetja å skriva dei lange og gode stilane dine, som du legg så mykje tid og arbeid ned i, viss du hadde visst at fekk akkurat same karakteren som dei som ikkje gjorde nokon ting? Og om du så meiner at akkurat du hadde gjort det, trur du det var mange i den ”ekte” klassen din som ville gjort det.

Den finnes mange typar rettferd her i verda, og det er ikkje sikkert at det er mest rettferdig at alt er rettferdig.
Det der høyrtes kanskje litt vell djupt ut, men dykk får ta utgangspunkt i at det kjem frå ein enkel bondeson, som enno er ung (sjølv om eg nok snart burde har vore gift og hatt eit par ungar snart). Det kan veldig godt kan vere at eg kjem til å endre mitt synspunkt på mange ting her i livet, etter som tida går, og eg får meir erfaring og livsvisdom. Men på ei anna side er det litt feigt å ikkje ha meiningar om ting, og derfor så kjem eg no med dei, så får me bare sjå korleis det går.

Gi SV plass, å så går heila Norge i dass.

2005-09-14T08:35:00.000-07:00

Dersom du er ein uendeleg stor tosk og har stemt SV, så gjer eg oppmerksam på sterke kommentarar og meiningsyttringar i denne "artikkelen". For fy søren så skuffa eg vart då eg fekk høyra at SV kom til å få regjeringsmakt i det eller så fina landet me har. Dersom du samanlikner Norge med ein ei stor plate me melkesjokolade (som i utgangspunktet er uendeleg godt, fullt opp av flotte damer, fin natur, til nå bra regjering osv), så kan du samanlikna SV med den litle arsenikk biten midt inne i sjokoladen, som faktisk øydeleggjer for dei resterande 199 gramma av den flotte sjokoladen. Hekkan, eg må blir mesten frista til å ty til grove ord når eg tenkjer på arsenikk biten (les: SV, men tenkt gjerne på arsenikk, det går jo ut på det sama). Til dagleg går me rundt og nyter sjokoladen vår, smiler og er fornøgdt, men i løpet av dei neste fire åra er det ingen tvil om at du kommer til å smaka på arsenikken, enten du vil det eller ikkje, og kanskje når du mist venter det. Eg nemner i fleng høgare skatt, kveling av unge bedrifter, tidobla arbeidsledighetstryd, og generelt meir pengar til dei som ikkje gidder å gjera ein dritt, i tillegg til ein øydelagt arbeidsmoral og ein påfølgjande økonomisk katastrofe. Det einaste positiva med dette er at Russland kommer til å stilla i eit mykje betre lys om fire år, for då er det ikkje lenger det einaste akterutseilte landet i Europa, det har nemleg fått følgje (og vell så det) av Norge. No klarer eg faktisk ikkje å skriva meir om dette for eg blir så deprimert. I morgon skal eg ta meg heilt fri frå skulen og gjer nettopp det som store gutter ikkje gjer........................

Ein liten blund på auga.

2005-09-08T04:07:00.000-07:00

Som dei fleste sikkert veit går eg no på byggingeniørstudiet i Oslo. Det er i grunnen heilt greit, kan vere litt tungt med matte og fysikk, det er jo ei stund sidan sist eg dreiv på med slikt, men i grunnen så går det ganske greit. Skulen er ein gamal byggning som ligg eit par steinkast i frå Aker Brygge, og er i grunnen veldig bra, så uten om at ventilasjonen suge. I løpet av ein dag på skulen har me nokre undervisningstimar, men for det meste skal me sitta å løysa oppgåver sjølv. Dette fører til at me kanskje har forelesningar frå åtte til ti om morgonen, å så har me ikkje meir undervisning får kl tri på ettermiddagen. I desse fritimane skal me jo helst jobba, men av og til må ein jo ha ein pause, og då liker eg å sova litt. Problemet er bare: Kor skal ein sova. Sidan det er ein ganske stor skule gjekk eg på ei lita oppdagelsesferd, og til min store lykke fann eg til slutt eit grupperom inni eit anna grupperom, som var heilt tomt. Her la eg meg til å sova, og vakna utkvilt etter eit par timar, og var klar for litt meir undervisning. Jammen flaks tenkte eg, eg har funne meg mitt eige soverom her på skulen som ingen andre veit om. Det skulle visa seg at eg tok frykteleg feil.......... For lykka vart kortvarig, det var nemleg bare den eine gongen eg fekk sova der i fred, for alle andre gonger er har gått bort der for å sova, så har det vore folk inne på det rommet som jobber med eit eller anna. Fytti så irriterande, at det ikkje går ann å ha eit einaste rom på skulen som er forbeholdt dei som vil sova, nei den skulen har søren ikkje mykje respekt for seg sjølv. Ja ja, sånn er livet........

Quisling og andre feigingar

2005-09-03T08:15:00.000-07:00

Det finnes utallige typar feigingar. Folk som ikkje torer å sove ute åleine, folk som ikkje torer å bade i mars, folk som ikkje torer å fly, folk som ikkje torer å sei det dei meiner, men dei verst av dei alle er dei som ikkje torer å stå for det dei har sagt, eventuelt skrive. Fytti grisen for ein gjeng med taparar, og det mest graverande eksempelet eg har høyrt om til denne tid er ein slask som stal eit uttrykk av ein skikkeleg bra kar, å skreiv om det på bloggen sin slik at det såg ut som om det var noko han hadde kome på sjølv (som om den personen eg referer til slask, ikkje akkurat har sjangs til å tilnerma seg det intelektuella nivået ein må ha for i det heila tatt å koma på eit eige uttrykk). Straks "slasken" vart konfrontert med dette, tok feigingen vekk uttrykket, og skifta det om til noko anna piss. Kjære lesarar, legg merke til kor utruleg FEIG denne personen er, me må heilt tilbake til krigen for å finna ein liknande, nemleg Quisling. Desse to personane har svært mange likhetstrekk, la meg nemna i fleng: Begge har/hadde ei mor, begge bur/budde i eit hus som står ute om natta, begge feiarar/feirte jul, men sist, men slettes ikkje minst, begge to er utruleg FEIGE, og vil/ville ikkje stå for det dei har gjort med ein gong dei møter litt motstand. Nei det er rett og slett patetisk, nye bånnmål er nådd, sørgeleg greier............... PS: Konge bilete av meg i New Hollanden, fytti for ein grisesterke traktor:)

Å stjele, eller ikkje stjele..........

2005-09-02T06:32:00.000-07:00

I dag kunne eg til min glede sjå at den gode gamle gnieren Svein Grude frå Klepp hadde fått seg ein blogg. Det er alltid fint å lesa om ungdommar som sitt inne på pc`en og skriver om kor leit det er at dei ikkje får vere ute å sole seg......... Men slike ting er heilt greit for meg, men noko som ikkje er heilt greit for meg er når nokon prøver å stela uttrykka mine, HEI DU DER SVEIN; TRUR DU AT DET VAR DU SOM KOM PÅ: JODA, DET ER GODT MED SKODA?????? Nei, nei og atter nei, er det korrekte svaret. Ikkje det at eg har noko imot at folk trykkjer uttrykket til sist bryst og bruker det, heller tvert imot. Men det som er viktig er at dei veit kven som kom på nettopp det uttrykket, og det var vell ikkje akkurat gode gamle Svein, slik som det kan framgå på bloggen til Svein Grude.
Men som den reale og godhjerta personen eg er, skal eg sjå på dette som ein glipp, og la deg få sjansen til å skrive eit nytt innlegg der du presiserar at uttrykket kjem frå meg (les: Håvard Nese). Sidan eg allerede har gått på vidergåande i eit par år, veit eg at å stela sitat og uttrykk er svært alvorleg, men så kan det også veldig lett rettast opp, og faktisk gjerast til ein bra ting med eit litt, hemmeleg trylleord, nemleg: FOTNOTE. Legg inn ei lita fotnote der du pressiserar kven som opprinneleg kom med uttrykk, så er ingen skade skjedd, og me er framleis gode vener. Med dette sender eg "ballen" over til deg, du kan sjå på det som ein test på vårt vennskap, der alt avhengjer av ditt neste trekk. Lykke til, me sjåast.

Oslogutten

2005-08-22T10:14:00.000-07:00

Nå har eg havna i Oslo. Det var i utgangspunktet ikkje heilt det eg hadde tenkt meg, men no er eg jo ein gang her. No trur eg har vore lengre samenhengande i Oslo enn eg nokon gong tidlegare har vore, og dette er bare byrjinga. Men det som var "jammen litt flaks", var at eg liker veldig godt det studiet eg har byrja på. Trur faktisk eg gleder meg til å læra det mesta av det me skal gå igjennom, og derfor håper eg at det skal gå bra med studiet, sjølv om det nok kommer til å bli litt hardt, særleg med matten. Men men, nok for i dag, må jo ikkje overdrive heller, har jo ikkje skreve på mange månedar, så sjansen for skrivekrampe eller noko i den duren er nok tilstede.............

Pengar er faktisk ikkje alt.........

2005-03-25T04:23:00.001-08:00

No sit eg på ein båt som ligger til kai ved Haakonsvern, og passer på at ingen kommer om bord og stjeler all ammuninsjonen vår. Jammen flaks at akkurat denne båten skulle ha ein haug med skarp ammunisjon og dynamitt liggande, slik at det ville vore uforsvarleg å ikkje ha folk på vakt her i påsken, slik samtlige andre ikkje båtar har. Men men, på ei anna side har eg har meir tid til å tenkja dette året (Rettere sagt etter jul), enn det eg har hatt dei fyrste 20 åra av livet mitt. For eg har alltid vore vant med at det er noko å gjera på, for når ein bur på ein gard er det faktisk alltid noko arbeid som kan gjerast, og skulle det ein gong vera noko problem kan ein jo alltids laga noko. Men så over til tenkinga igjen, etter å ha vore ombord her ei stund, klarer eg ikkje å finna meir enn to stk av befalet som liker seg her ombord, det er henholdvis orlokskaptein Furu, som er skipsjef, og kommandørkaptein Kartvedt, som er styrkesjef. Resten av befala om bord her drømmer bare konstant om å komma seg heim, men det er ein ting som får dei til å vere ombord, for dei har jo valt dette av eigen fri vilje, og det er nettopp det som me har blitt advara å velje eit yrke basert på, nemleg pengar. For alt dei snakker om på bro er den nye motorsykkelen, bilen, båten, huset og absolutt alle slags andre materialistiske ting dei skal kjøpa seg når dei kommer heim. I dag fortalte ein kapteinløyntant at han no hadde kjøpt seg ein 1100 kubikks motorsykkel, og såg etter ein Jaguar til ein halv million, som var det han skulle kjøpa seg etter eit år på sjøen. På kommenterte han eine Løyntnanten at det ikkje var eit så verst bytte mot eit år på sjøen. Eg for min del må seg at eg synes det høyrest ut som ein skikkeleg dårleg avtale, sløse vekk eit år av livet sitt på noko ein ikkje liker, bare for å få seg ein finare bil og motorsykkel, for ja, han hadde begge delar frå før av. Det eg vil fram til er at ein bør absolutt velga eit yrke som ein trivest med, ikkje det at ein skal gå rundtor å ha det heilt konge heile veien, men med jevne mellomrom bær ein føla at det verkeleg er ein meiningsfull og kjekk jobb. For slik som eg ser det, er det bare drikkinga i helgene ( og det er det enormt mykje av blandt befalet), og pengane dei tener som er det positive med jobben, og eg er overbevisst om at det ikkje er det minste sunt i lengden. Kunne nok skrive mykje meir, men no skal eg på vakt om seks minutter, så det får eg ta ein annan gong.

HEKKAN!

2005-03-20T07:19:00.000-08:00

Når du les overskrifta tenkjer du kanskje: A ha, han seier hekkan fordi han må sitta vakt i påska, men der tar du skammeleg feil. For det er ein heilt annan hekkan eg snakker om denne gangen. Historien starta i går kveld, laurdagskveld på Kleppe bedehus, og det går plutseleg opp for Håvard at båtane ikkje har dei same avgangstidene på søndagen, og ellers i vekedagane. Det gjer at hal åtte båten ikkje eksisterar, og at neste båt går så seint at Håvard ikkje kan vere ombord i båten kl 16.00, hvilket er siste frist for å komme inn, og brudd på det kan føra til refs. Håvard reiser derfor heim, lettare fortvila (ok, så trudde eg vell aldri at det kom til å bli noko stort problem, for alt ordner seg jo alltid til slutt, men dette får historien til å høyrast litt meir dramatisk ut), vell heima fann eg ut at bussen gjekk kvart over ni frå Stavanger, og var framme i Bergen ti over to, perfekt, ikkje noko stress i det heile tatt.
Kvart over ni neste morgon setter Håvard seg inn i bussen, betaler 4o kroner, og er glad og fornøyd over at alt ordna seg så bra til slutt. Etter fjerna, bestemmer han derfor å bevilga seg eit lite minutt på auda, for å feira at ein ei vekes lang sovefest snart skal byrja. Sånn ca ein halv time seinare, vakner Håvard opp, og ser seg rundt omkring, det var merkeleg, kvifor er det bare fem passjasjerar igjen i bussen, det var jo nettopp tretti, og me har jo ikkje stoppt nokon gong. For sikkerhets skyld går eg fram til sjåføren, for å få det bekrefta at det verkeleg er plass til 25 personar på buss toalettet, for det er jo den einaste logiske løysninga at resten av passasjerane er der inne, av ein eller annan merkeleg grunn. Så skjer det, sjåføren ser dumt på meg, og seier at alle som skulle til Bergen har skifta buss, og at desse siste stakkarane skal til Karmøy. Her kjem overskrifta mi inn, du hugsar den ja, nettopp: HEKKAN. Kan dette skje igjen, det skjedde jo seinaste når eg skulle til Sagavoll, sovna, vakna opp, såg at klokka var det den skulle vere når me skulle ha kommt til Bø, og hoppte ut av toget, stolt som ein hane over å ikkje ha forsøve seg likevel. For så, etter ti sekund forstå at han har kommt til ein Gudsforlatt stad, og at neste tog går om ca 17 timar. Men det er ein annan histore, tilbake til denne, for det som skjedde var at eg nå var sikker på at eg måtte belaga meg på refs og masse hekkan. Eg kom meg med på ein annan buss, men den kom ikkje til Bergen før ti over hal fire, og bussen gjekk fem over fire derifrå, og uten å vere eit mattegeni, rekna eg ut at det akkurat ikkje kom til å gå. Derfor hadde eg ikkje noko anna val, enn å bestilla taksi. Med dårleg tid, og hjarta i halsen, hadde eg uendeleg mykje flaks, taksisjåføren min var ein tidlegare soldat i den jugoslaviske hæren, som ikkje hadde mykje til overs for offiserar, og ved hjelp av ein meget sprek Mercedes, var snart alle mine sorgen (og inntekter den neste veka), glemt, der eg smilande kunne entre skuta mi opptil fleire minutter før det var mogleg å refse meg, og i ein slik situasjon synes eg alltid det passer med eit godt sitat, og då vel eg å sitera min gode venn Andreas: Det kan så lett gå godt, og det gjorde det søren au:)

O`store og kjære skiturer

2005-02-22T03:37:00.000-08:00

Snø, har vell sjelden savna snø og skiturar så mykje som no. Ikkje det at eg akkurat er nokon skiguru, men særleg i løpet av det siste året har eg blitt svært glad i skiturar, både i trekk og på langrenn. Det er jammen mykje i det ordtaket: Ein veit ikkje kor mykje ein er glad i noko, før ein har mista det. Dette var muligens litt fritt oversatt av meg, men poenget er det same, eg savner skiturar, og av ein eller annen grunn så er det litt vanskeleg å få det til om bord på ein båt. Men her om dagen smilte lykka, me låg til kai, og det vart arrangert skidag. Til min store glede fann eg ut at eg hadde vaktfri, og kunne dermed vere med på årets fyrste skitur. Men så skjer, rett før me skal reisa, (les: kvelden føre.), får me beskjed at me skal ha eit peppar spray kurs i staden for, og at me derfor ikkje får stå på ski. Kva er det for ein byttehandel, pepparspray mot skidag, eg må bare dra fram dei stygge orda: Hekkan, søren, fillen, at det går an, kan eg bli snøten for alt som heitar skiturar dette året, eg blir skikkeleg deprimert. Og dette motiverar meg til å lage ei fem på topp liste anngåande ski og snø, som skal mottivera meg til å komme igjennom den mest skifattige perioden av mott liv, forhåpentlegvis.

1. Neste vinter bur eg i snøland, og kan gå så mykje på ski som eg bare orker, så eg har jo i grunnen ikkje noko å klaga over, tenk på dei stakkars folka på hawai for eksempel.

2. Krik arrangerar mangen kule skiturar i løpet av året, og eg har allerede bestemt meg for å vere med på skitur ned til Østerrike neste påske, dersom eg får med meg nokon, og det hadde eg kanskje ikkje gjort dersom eg var på mange skiturar i år. Og der nede treffer eg kanskje drømme kvinnenen, og då tipper eg at eg er glad for at eg ikkje gjekk så mykje på ski i år.

3. Har hørtt at du blir ekstra god dersom du ikkje står på ski eit år, og så kommer tilbake neste år, men eg er fremdeles litt usikker på om ikkje dette bare er noko som eg har funne på oppe i mitt eige litt hovud etter litt for lang tid på sjøen.

3 1/2. På spar nede på hjørnet selger dei ikkje prosjonspakkningar av sjokoladepudding i enkeltpakkninger, slik som dei pleier å gjera i så store butikker, men derimot bare i to pakkninger, meget beklageleg

4. Eg er hjå Andreas, Morten og Petter no, det er derfor sparen er på hjørna, og dei står ikkje akkurat på ski kvar dag dei heller.............

5. No har det faktisk gått så langt at eg kan sitta roleg i lag med Petter å sjå på folk som går på ski, bare for at det minner om kor kjekt det eigentleg er, det har eg aldri klart før.

Litt flaks

2005-02-08T02:23:00.001-08:00

No er eg i bergen for tida og skal ta lastebillappen, også kalla klasse C. Det er eg nokså kjempe veldig enormt godt fornøyd med, i og med at forsvaret dekker serfterikatet til ca 30 000 kroner, og at eg fekk "fri" i over to veker for å ta dette. Det vil i praksis seie at eg reiste opp til Bergen i frå Danmark på søndag, og fram til fredag (Då båten kjem inn til hamna), har eg kun lastebilkurset å fylla dagane med. Det vil sei at eg har ein time undervisning i dag, frå hal fem til hal seks, og resten av tida kan eg disponera fritt, ei veldig bra kjensle etter ein månad på sjøen. I dag stod eg derfor opp hal åtta, hadde morgoninspeksjon, gjekk og åt frokost, og gjekk deretter og la meg igjen. Så stod eg opp, leste eit Donald blad, gjekk til frisøren, blogga om at eg hadde vore hjå frisøren, og no sitter eg og blogger og at eg blogga om at eg var hjå frisøren. Hadde nok antageleg vore eit veldig kiip liv i lengen, men sånn for eit par dagar no er det veldig bra. Planen no er å gå å eta litt, trena litt etterpå, lesa litt, gå på kurs litt, og reisa inn til Bergen by litt, etterfulgt av å pussa tennene litt og såva litt etter det. Så vett dokke planen for HÅvard Nese den 8 februar 2005. Eg ser ikkje vekk i frå at dette er totalt meinigslaust å lesa, men det er no ein gong min blogg, og derfor gjer eg som eg vil, så får dokke bare leva med det.

Ops.....

2005-02-08T02:23:00.000-08:00

Etter å ha brukt ein liten formue på sko, så eg meg rundt etter moglegheiter til å spare inn penger. For det er jo eit kjent faktum, at dersom du har for lite pengar, så må du enten tena meir, eller bruka mindre. Sidan det fyrste er rimeleg vanskeleg i millitære, valgte eg å gå for det siste. Ein ting som ein glatt kan spara ein tiar og to på i månaden er sjampo. På båten eg er på har me moglegheita til å benytta oss av gratis shampo, det er muligens litt drøyt å kalla det sjampo, det er vell meir som dusjsåpe av eit meget billeg merke. Merke og merke forresten, trur ikkje at det står noko merke på pakningen, og det har nok sin grunn. For etter å ha brukt den såpa i ein måned og to, gjekk eg i dag til frisøren (For under ein time sidan faktisk), og eg skal lova deg at hu ikkje var særleg imponert over resultat av den millitære dusjsåpa, den ødela visstnok heile hårbunnen, og det kan jo umuligt var særleg bra. (Frisøren var forreten frå nærbø, og ganske så nærme sønnen til svigermors draum. Dermed ente eg med å måtta kjøpa ein shampo hjå frisøren, og dermed gjekk vinninga opp i spinninga og vell så det. Moralen er: Pass på, ein kan lett spara seg til fant.

Kva er det som skjer?

2005-01-25T09:17:00.000-08:00

Èg må fortela ein historie, eg er ikkje stolt av den, men den er desverre like sann som den er smertefull. Dei heila starta med at eg hadde gløymt privatfottøyet mitt heima. Så då eg skulle inn til Berlin på dagstur måtte eg gå i millitærsko, ikkje særleg behageleg å gå heile "unter den Linden" i, for dei som lurte på det. Poenget var eg etrong eit par med sko, og plutseleg kom me over ein butikk med sko, og eg kjøpte meg eit par med sko som var på tilbud og tok dei på føtene. Hadde historien slutta her hadde alt vore perfekt, og eg hadde våre gode gamle Håvard. Men det som skjedde når eg gjekk ut, det forandra faktisk alt. Håvard Nese, iført den tretti år gamle vindjakka til faren, ei dongeribuksa han kjøpte på tilbud for fem år siden, og på hovudet, (som bare har vore klippt hjå frisør fem gonger dei siste fem åra), sitter strikkahuva som han fekk av mora si til jul i for fjor. Alt i alt er det gode gamle Håvard som går ut av butikken, og alt er i skjønaste orden. Men så skjer det, på vei ut av butikken ser Håvard eit par med sko som han synes er kule, og får lyst til å kjøpa dei. Ikkje fordi han trenger dei, for han har jo allerede nye sko på føttene, men rett og slett bare fordi han har lyst på dei, av rein forfengelighet kan man kanskje sei. Og det skjer faktisk, som i paralyse (vett ikkje heilt kva det er, men det spriter opp historien), betrakter eg meg sjølv som om eg er på utsida av meg sjølv medan eg kjøper dei skoa. Eg kan ikkje tru det, alt eg har arbeida så hardt for i så mange år, heile imaget mitt går opp i røyk, som i eit vindpust,( eller eventulet eit visa-pust, om ein velger å kalle det det), og vekke er det........................................................................ Håvard står tilbake og ser tenker på det som har skjedd, det er ingen vei tilbake, gjort er gjort osv osv, og faktet kan bare konstanterast, Håvard Nese har brukt 20 euro på to par sko, bare av rein forfengelighet. Eg gret.

Kan det gå ann, ja det kan!

2005-01-24T08:44:00.000-08:00

Så var det tid for eit nytt innlegg. Itte eg byrja med bloggen har eg funne ut at det faktsik er mesten like kjekt som det hørtes ut på den tida då Magnus byrja med det. No synes eg det er konge å skriva masse tull på det fantastiske internett, og ¨så kan folk lesa det, og gi med kommentarar, ganske sjef. Eg har for det mesta vore veldig fornøyd med å få to til tri kommentarar på kvart innlegg, og at det har vore noko liknande det som alle andre får. Men i dag kom eg meg endeleg inn på bloggen til Magnus og såg at han hadde fått 16 kommentarar, det er enormt mykje. Etter å ha sett det, vart eg litt misunnelig sidan han øyensynneleg hadde fleire vennar som skreiv kommentarar enn meg. Men så kom eg på at eg akkurat hadde fått høyra kva missuneleg verkeleg betyr, å miss unna, altså at ein ikkje unner den personen det han har. Å då tenkte eg at det var jo heilt feil, for eg unne jo så absolutt magnus å ha 16 kommentarar, og dermed sitt eg her uten å vere missuneleg i det heile tatt, ganske fin kjensle det. Her er eit lite ekte råd på min blogg, noko av det fyrsta seriøse eg skrive, sjølv om det eg skreiv om magnus berre var tull, så meiner eg absolutt det med missunelse, for folk bør blir finkare til å unne folk gode ting, i staden for å ønska at dei andre ikkje hadde hatt det. Tog du an????????????? Uansett om du gjorde det eller ikkje, så logger eg meg ut no, for det sitter ein i kø. Snakkes

Tidenes krabbeår

2005-01-21T11:21:00.000-08:00

Mange lure nok litt på kva slags overskrift dette er å ha på eit innlegg i bloggen til 1stein. Men viss eg fortel at eg har hatt min fyrste tur over nordsjøen, i ein båt som er heilt flat under, og at min tidlegare erfaring frå båtliv er colour line, så kan dokke jo tenka dokk til kor mykje mat krabbane fekk underveis det fyrsta døgnet. Eg kan desverre ikkje sei kor eg er, for det er visst hemmeleg, og det sitter ein feit kar i Oslo som kan lesa alt eg skrive for å sjekka at eg ikkje skrive akkurat det, slik at de fortel det til dykkar Osama bil Laden venner, og at dei så kommer og sprenger oss i lufta. PS: Viss du mannen. eventulet dama, men eg ser føre meg at det er ein mann, i Oslo leser dette, og ikkje er feit så ber eg om unnskyldning, men sidan jobben din er å sitte framfor datamaskinen heile dagen, så synes eg du bør ta deg ein joggetur etter å ha stillt meg for krigsrett, for du vett kor den kjekspakken du har liggande framføre deg legger seg..................... Ja ja, det var nok mobbing av forsvarets overvåkningsteneste, føler jo i grunnen svært lite behov for å få refs, sjølv om dette kan verka litt tåpeleg.
Nå over til alle dei bra bloggane eg har lest, ifrå andreas sine MANIPULERTE bilete av meg som sover, til leif sine tanker og hanne siri sine filmar, som eg har hatt svært lyst til å kommentera, men denne dritt pcen gir meg ikkje sjansen til det, av ein eller annan grunn som eg ikkje forstår meg på. Derfor kommer kommentarane dykkar her. Andreas, den potetkanona sparer du på til eg kommer opp til Trondheim, for den har eg sinnsjukt lyst til å prøva. Me har jo kanonar her på båten også, bla anna to 40 mm, der eg faktisk har blitt KK på den eina, det vil for dykk sivile som ikkje veit kva KK betyr, bety kanonkommandør, det er altså eg som trykker på den røde knappen, og sender avgårde eit skudd til 600 kr, på noko sånt som 0,2 sekund. ¨Til Hanne Siri som klager på plassen, lugaren min er på størrelse med ei middeles folkevogen, og der bur der seks stk, så der er ikkje mykje overlatt til fantasien............................ I tilegg så ungår du at gjester får sjå mora di i noge som er svært tilnerma evas drakt, og sånn sett så vil du jo skåna mange unge guttar for ting som dei ikkje trudde dei ville få sjå før bryllupsnatta. Så min gode Leif, du skriv mykje og bra, innteressant å lesa, lure au litt på korleis det skal bli å ligga med kona mi (til alle med skitne tanker, les; Ligge på sida av kona mi). Trur nok likevel at det ikkje blir at stort problem, sidan kona nok tvinger meg til å sove på sofaen det meste av tiden likevel............. Ja ja, nok for i dag, me snakkes

Fire og ein halv på topp

2005-01-13T10:04:00.000-08:00

Tenkte at sidan eg tross alt har ein blogg, kunne det være på tide med ei "på topp" liste, sidan dette er svært populært innan Klepp sitt bloggar miljø. Eg veit enno ikkje kva lista skal handle om, men det kjem nok etter kvart. Hugsar du historia med at menigheita er Jesus sine hender i Riska kyrkje, poenget der var at de kunne laga dykkar eiga tittel på innlegget, slik at tittelen blei akkurat slik som de ville ha den, men akkurat det gløymte eg visst å skriva. Så til poenget mitt, eg meinar "på topp" lista mi, og no har eg funne ut at den skal handla om nokon ting som gjer meg glad!

1. Eg har fantastisk mange gode venner, av å til kan eg bare setja meg ned å tenka: Går det verkeleg ann å vere så heldig med vennane sine, og svaret er i grunnen nei, men likevel er det ja (Tog du an?????) Pengane som alle mine vennar må betala for denne skrøyten, vil eg helst ha sett inn på min private konto i Klepp sparebank, konto nr 5555.55.55555. 20% av beløpet går til eskimoane som treng pengar til to ekstra sider i leksiona sine for å få plass til alle orda for snø, noko norsk leksikonforbund ikkje tok høgde for då dei oversatte leksikonnet til eskimosik, og som har blitt ein serdels stor belasting for mange eskimofamiliar, i den sørøstlige delen av eskimoland.

2. Andreas, dersom du leser dette, gidder du å legga inn adressa til heimesida di her som ein kommentar, eller eventuelt senda den som ein tekstmelding.

3. Glad for at punkt 2. ikkje var eit verkelg punkt, for då hadde livet mitt vore skikkeleg kiipt, i alle fall dersom du ser vekk i frå punkt 1.

4. Har fått jobb i Grude bygg som hjelpearbeidar (fint namn på norsk polakk), og det er faktisk den kjekkaste jobben eg har hatt til no, for det er kjempe mange "goe kara" der, blant anna min gode venn Johannes, og så følar eg at eg lærar noko i same slengen, i staden for å jobba som plenklyppar i Klepp Kommune, der du stort sett bare blir flink til å køyra rundt Orrevatnet dersom det regnar, og fylla bensin og kakao på statoil. I tillegg får du selffølgeleg stor innsikt i det narkomane miljøet på Klepp, så dersom du er ei flott jente som likar lange turar i skog og mark, peiskveldar, rommantiske middagar med levande lys, så bare ta kontakt med meg på nr 5555 5555, så skal eg fortelja deg alt om det narkomana miljøet på Klepp.

4 1/2. Fire og ein halv er i grunnen ikkje eit punkt, men likevel på ein annan måte en punkt to, som i alle fall ikkje er eit punkt, etterfulg av punkt tri som nok ikkje er eit punkt heller når eg tenkjar meg om. Derfor skal eg heller fortelja deg eit uviktig fakta på kvart av mine halve punkt i tida frammover på bloggen min (Dette kom eg faktisk på akkurat no), og dagen punkt er: Eit firma i Japan betalte mange millionar dollar for telefonnummeret 8888 8888 (Kom faktisk på dette når eg skreiv telefonnummeret 5555 5555, bare for tull), fordi 8 betyr lykke i Japan, eller var det Kina..........................

Ikkje akkurat noko datageni

2005-01-13T09:47:00.000-08:00

Grunnen til at eg nettopp la ut sitt innlegg, var at det plusteleg forsvant, og i min store lykke over å finne det igjen, etter å ha brukt så lang tid på å skrive det, og sidan eg sjelden pleiar å finne igjen sånne ting, så la eg det ut før det forsvant for godt. Desverre gløymte eg tittel, men det løyser eg på same måte som dei som glømte å mala henden til Jesus i Riska kyrkja (eller var dei kanskje tomme for maling), uansett så drog dei bare ein spanske ein og sa at meningheten var Jesus sine hender, og det høyrtes jo ganske fint ut. Grunnen til at eg veit dette er at tanta mi er kyrkjtenar der, og eg serverte mat der i femtiårsdagen hennar for nokre år sidan. (Hanne Siri og Anne Rut les; Eg serverte mat der fordi eg enno ikkje hadde skaffa meg nokon kona som kunne gjer den jobben for meg. (Og det er moglegens også svaret på kvifor eg ikkje har nokon kone.........)) Så eit spørsmål til dei uheldige lesarane av dette innlegget, går det ann det som eg nettopp gjorde, å skriva i parantes inne i parantesen altså? Eg personleg har ikkje peiling, hadde eg våre lærar hadde eg bare skreve nogen raude krusseldullar i det område, og hadde vedkommande klagt på det, hadde eg bare sagt at eg hadde fire år med lærarskule, og at faren min mest sannsynleg er sterkare enn din. Skulle dette mot all formodning ikkje verka, så hadde eg urettmessing beskyldt eleven for å hiva snøballar på meg dersom det var snø ute, og trua med å setja ned ordenskarakteren dersom dei klaga noko meir på rettinga mi av teksten. Etter å ha lest kva eg sjølv har skreve, innser eg at det er nok betre at Lars blir lærar, enn at eg blir det. Byrjar å få lite å skriva om som dykk sikkart forstår, til slutt vil eg bare sei til Leif, dersom han har gidda å lest alt dette her, at dei faktisk tar inn familiefarar i militæret, men huslån, billån, bleie og koneutgifter som månedligt oversitiger statsbudsjettet til eit middels afrikansk land. Men når det er sagt, så trur nok eg at du slepper unna heile militærtjensta di, slik at du kan få forsetja å køyra traktor kvar einaste dag.

2005-01-13T09:28:00.000-08:00

Tja, nå har eg toke ein runde og lest på ein del av bloggane som ligger ute på "nettet". Fantastiske greie dette her, bare tenkt på då bestefar var på min alder, i 1930 (Hekkan det er lenge sidan, men på ein annan måte ikkje så lenge siden, komme vell litt ann på korleis du ser på det, dersom du tenker på kor lenge det er siden Jesus vart født, så var det ikkje så lenge sidn, for det er jo ikkje så stor forskjell på 1930 år, og 2005 år liksom. Uansett, poenget var at på den tida tenkte dei ikkje på internett ein gong, medan nå har me det!!!!!!!!!!!!!! "Dette va i groen grævla meiningslaust", sitat Tomti frå musikkprosjekt i niende klasse om gitarar på svensk. Spør Magnus, Øystein, Andreas eller Leif Olav om dette, og eg skal lova deg at dei kommer til å få seg ein god latter før dei fortel historia. Tenkte eg skulle kommentera eit par av bloggane for å litt meir terning i å skriva på tastatur, på fint kallt edb, og prøva å ruska litt opp i skrivekunstane mine, som ikkje akkurat har mått jobba dag og natt det siste to åra. Kjenner at det skal bli bra å byrja å studera til hausten, særleg etter at eg verkeleg har funne ut kva eg vil bli, sjølv om eg sikkert kjem til å sitta å grina som ein liten unge rett før eksamen, etter at det har gått opp for meg at ein ikkje kan setja likheitskteikn mellom bryne vgs og ntnu.
Skal ut og seila nå snart, håper at eg ikkje blir veldig sjøsjuk. Snakkte med Krisian, og den kommande herr Elise, sa at du bare var litt uggen den fyrste dagen, og at du komm over det etter ei lita stund. Til slutt gja han meg sitt ekspertråd, det var akkurat som å høyra ein gammal sjøhulk, (Har du nokon gong vurdert svart lapp over det eina auga i tillegg til skautet ditt, eg trur det hadde våre fantastisk kult), men rådet var altså å eta mykje, men sidan Jan Simonsen fekk det samme rådet når han var inne til sin fyrstegangsteneste, veit eg ikkje heilt om eg vil ta imot det rådet. Grunnen: Sjå på mannen då for søren!!!!!!!!!!!

Må mann så må mann

2005-01-06T06:39:00.000-08:00

Eg hadde i grunnen ikkje tenkt å byrja å skriva noko på bloggen min, før eg skal til å studera til hausten, men etter fire kommentarar så fann eg ut at eg bare måtte byrja å skriva litt ( I tillegg så kan det ha noko å seie at me har gratis internett og telefon om bord på båten som eg befinner meg på no). Etter å ha tilbragt nokre veker i Bergen har eg funne ut at det der med at det regner mykje her, ikkje akkurat er tomt skrøyt, eskimoane har muligens 43 namn på snø, men har burde dei ha sånn ca 233 namn på regn! Men no er det snart middag, og det er vanlegvis vanvittig bra, så dette får vere nok for i dagen. Takker og bukker for alle kommentarar, særleg frå deg Steinar, den varma.

Oppstart

2004-12-11T15:56:00.000-08:00

Du og jag magnus, nå har me jammen kvar vår fantastiske blogg!